แปลกมั๊ย ที่เรายังอยากค้นหาความเป็นตัวของตัวเอง
ความฝันของตัวเองที่เรายังไม่ได้ทำ
เพื่อนเราหลายคนในวัยนี้ก็มีหน้าที่การงาน
มีรถ บางคนก็มีแผนที่จะซื้อบ้านแล้ว
มีครอบครัว ก็หลายคนแล้ว
มีหลักประกันที่มั่นคงแล้ว
แต่เรากลับอยากละทิ้งทุกอย่าง
แล้วออกตามหาความฝันของตัวเอง
เวลาผ่านมาเป็นปีแล้วที่เราเลิกรากัน
ไม่รู้ว่าเธอยังจำเรื่องราวของเราได้หรือเปล่า
ฉันยังจำได้ตอนที่อกหักใหม่ๆ มีหลายคนบอกว่า
อีกหน่อยก็ลืม อีกหน่อยก็มีคนใหม่ได้
แต่ตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นปี แต่..ยังจำทุกอย่างได้ดี
เหมือนมันเกิดขึ้นเมื่อวาน
ยังแอบๆถามข่าวคราวเรื่องเธอ
แต่ไม่ได้อยากกลับไปยังจุดเดิม
ยังรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย..แต่ไม่อยากให้เธอรับรู้
ในวันที่เราเลิกลากัน
ฉันยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร
ไม่เคยได้บอกว่ารักเธอ
เพราะมัวแต่คิดว่าเธอจะรับรู้ได้จากการกระทำ
จนเธอหายไปจากชีวิต ..ก็ยังไม่กล้าถามว่าไ
ที่จริงแล้วฉันกลัวจะรู้ความจริงว่า..
เธอไม่รัก และไม่เคยรัก
เลยอยากให้เธออยู่ในความทรงจำที่มีแต่สิ่งดีๆ
และไม่อยากลบเธอออกจากใจด้วยซ้ำ
แต่ก็เข้าใจและรับรู้ว่า..ความจริงเป็นเช่นไร
และต้องดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร..
โดยไม่ลืมเธอ
หนอนอ้วนตัวเขียว
มีหลายๆ คนกลัวความรัก
ไม่รู้กลัวอะไรและจะกลัวไปทำไม
ฉันเองก็เป็นคนนึงที่เคยวิ่งหนีมัน
แต่..จนแล้วจนรอดก็หนีไม่พ้น
เพราะต่อให้หนีไปไกลแค่ใหน
ยังไงซะมันก็อยู่ในใจเรา หนีไม่พ้นหรอก
คนที่หนีหน่ะไม่เท่าไหร่หรอก
แต่คนที่ปิดกั้นนี่สิ ..ยากกว่า
ไม่ลองเปิดประตู เพื่อออกไปดูข้างนอก
ว่ามีใครยืนรออยู่หรือไม่ เหมือนกับ กุญแจที่หายไป
อย่างนี้ก็แย่สิ สงสารคนรอจังเลย
บางคนก็ คาดหวังซะจนไม่มีความสุข
ฉันเองก็อยากจะทำให้ได้อย่างที่เป็นไป
แต่.. จนแล้วจนรอดก็อดที่จะคาดหวังไม่ได้..ซะลย
และแน่นอน ถ้ามีการคาดหวัง
ก็ย่อมมีสมหวังและผิดหวัง..เป็นเรื่องธรรมดา
คนที่ผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาแล้ว
จะรู้ดีว่าเวลาช่วยเราได้
เอาละจนแล้วจนรอด
ความรักก็ไม่เคยทำร้ายใคร
คนเราเองต่างหากที่ทำร้ายใจกันเอง
ทำให้ถูกทาง เดินให้ถูกที่
แล้วซักวันหนึ่งสิ่งดีๆ
ก็จะมาหาเราเอง..เชื่อสิ
วันก่อนบังเอิญได้ไปดูเค้าแข่งบาส ไม่น่าเชื่ออุแม่เจ้า อิตานั่นยังเล่นกะเค้าอยู่รึ
ที่สำคัญ มังมากะแฟงใหม่แน่นอน สดใสกว่า เพราะว่าเด็กซะขนาดนั้น
ที่สำคัญ(อีกละ) ยังทำมาเดินผ่านหน้าเราไปมาอีก แต่ชั้นเชิดยะไม่ทัก ซะงั้น
ตกลงยังงงตัวเองว่าทำไมไม่ทัก รึยังคิดไรอยู่ ฮึ!?!?
เวลาที่เราเจอสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด
เราจะแก้สถานการณ์เฉพาะหน้านั้นได้อย่างไร
ทำยังไงเราถึงจะผ่านมันไปด้วยดี
และกลับมายิ้มแย้มได้เร็ว ๆ
หลังจากที่ย้ายที่ทำงานจาก Bangkok มาอยู่บ้านนอก
เป็นที่เดิมที่เคยอยู่ และอยากอยู่
ที่ที่มีความทรงจำของวันวาน
ที่แต่ก่อนเราอยากให้มันหวนมานัก
แต่ปรากฏว่า.....พอมาอยู่จริงๆ
กลับไม่กล้ากลับไปยังจุดเดิม
เหมือนกับว่า..เส้นทางเดิม
มันเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งเขาคนนั้น
และตัวเรา แต่เรื่องของเรื่องก็คือ
เรากลับยังแอบมองเค้าอยู่ห่างๆ
นี่สิ ที่มันตอบตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไร
ทำไม.....ไม่ลืมเค้านะ....
หลังจากที่ทามงานหามรุ่งหามค่ำมาตั้งนาน
ในในเมืองใหญ่อันแสนวุ่นวายขนาดนี้
ก็ได้เวลา เปลี่ยนแปลงแล้วซินะ
ต้องไปอยู่ต่างจังหวัดแล้วก็ปรับการดำรงชีวิตใหม่อีกละ
ใหนจะผู้คน การงาน และการกิน
เฮ้ย...
สาเหตุที่หงุหงิ ก็เพราะว่าวันนั้นของเดือน
นี่คืดเรื่องจริงที่ผู้ชายไม่รู้สึก และไม่มีวันรู้
ญิ๋งๆแบบเรารู้ดี ว่าในช่วงวันนั้นของเดือน ^_^''
มันจะหงุดหงิดอย่างไรชอบกล จนบางทีก็พาล
ไปทุกเรื่อง ซวยไปตามๆกัน แต่ก็เป็นไม่บ่อยหรอกนะ
มีตัวอย่าง (จากเหตุการณ์จริง) :
คือแถวๆบ้าน ตอนเย็นๆจะมีเด็กเยอะมากวิ่งเล่นกัน
และไม่ค่อยจะหลบรถกันหรอก
ทุกๆวันเวลาที่ผ่านก็จะต้องคอยหลบเอง
และก็บอกว่า"หลบรถหน่อยคะหนู/น้อง"
แต่พอวันนึงอีเด็กพวกนี้ดันมาเจออารมณ์(บ้า!)
ในวันนั้นของเดือน ปรากฎว่าบีบแตรก็แล้ว
ชลอก็แล้ว ก็ไม่หลบที่แย่กว่านั้นผู้ใหญ่แถวนั้นก็ไม่บอกให้หลบ
ก้อเลยหลุดมาดนางนามที่นุ่มนวล
และแ_กปากไปว่า
"พวก_งจาหลบกันมะ ถ้าไม่หลบกรูจะเยียบแล้วนะ"
หลังจากวันนั้นของเดือน เวลาที่เดะๆมันเจอเรานะ
ถนนจะโล่งเลยละ
*เหตุเกิดจากวันนั้น.............
หลังจากที่เมื่อวานเป็นวันเกิดเรา
ก็เลยตั้งปฏิธานกับตัวเองว่า จาปรับปรุง
อะไรหลายๆอย่างในชีวิต
เช่น ออกกำลังกาย การกิน การจัดการกับความคิด
ยังไงชีวิต มันก็สั้นลงทุกทีๆ
ก็เลยเริ่มง่ายๆจากชีวิตประจำวัน
ของเราจะได้เป็นนิสัย(ที่ดีๆ)ติดตัว
แต่..ที่ผ่านมาก็ไม่ไช่เลวร้ายอะไร
แต่ออกจะตามใจตัวเองหน่อยนึง
แบบขี้เกียจก็เลิกไป
แต่ครานี้จะเอาใหม่...มะ มาเริ่มต้นชีวิตใหม่กันเถอะ
อิๆๆ สุดท้ายก็แก่อีกปี
เฮ่อ..ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะ
และก็ HBD คนทีเกิดวันนี้ด้วยนา
